Nagroda im. Alesia Adamoviča to coroczne wyróżnienie literackie, ustanowione w 1995 roku dla uczczenia pamięci pisarza, myśliciela i jednego z założycieli PEN-u.
Organizatorem Nagrody jest Białoruski PEN.
Cele Nagrody:
-
wyłanianie najlepszych dzieł poświęconych najważniejszym problemom współczesności;
-
upamiętnienie wybitnego białoruskiego pisarza, publicysty i działacza społecznego Alesia Adamoviča.
W centrum zainteresowania Nagrody znajdują się świadectwa, tematy o szczególnym znaczeniu społecznym oraz postawa człowieka w obliczu przemocy, niesprawiedliwości i katastrof historycznych. Nagroda wyróżnia dzieła, które pomagają lepiej zrozumieć współczesną Białoruś oraz szerzej – region Europy Wschodniej.
Nagroda może być przyznawana za dzieła opublikowane po raz pierwszy w formie tekstowej, audio, wideo lub innych formach (książki, artykuły prasowe i internetowe, podcasty, filmy, pojedyncze materiały wideo, cykle wideo i inne). W konkursie nie obowiązują ograniczenia dotyczące języka utworu, miejsca publikacji, wieku autora, jego obywatelstwa ani miejsca zamieszkania. Do Nagrody mogą być zgłaszane wyłącznie dzieła żyjących autorów i autorek.
Aleś Adamovič (1927–1994) był białoruskim pisarzem, scenarzystą, literaturoznawcą i działaczem społecznym, jednym z założycieli Białoruskiego PEN-u. Jego twórczość, oparta na przekazach naocznych świadków, otworzyła nowe możliwości dla literatury dokumentalnej oraz refleksji nad tragicznym doświadczeniem XX wieku. Adamowicz uważał, że literatura powinna być moralnym świadectwem swoich czasów i służyć społeczeństwu pomocą w mówieniu o bolesnych doświadczeniach.
Laureaci:
2024 — Вольга Вялічка з кнігай «Ад двух да пятнацацці: Мая мама ў турме», за гуманістычнае асэнсаванне беларускага турэмнага досведу з перспектывы дзяцей рэпрэсаваных бацькоў;
Наста Манцэвіч з часткай кнігі «Цела таксама архіў», за смеласць і суперажыванне ва ўмовах дыскрымінацыі і гвалту.
Спецыяльная адзнака — сайт www.spring96.org праваабарончага цэнтра «Вясна»,за 25-гадовае паслядоўнае ўсебаковае асвятленне сітуацыі з правамі чалавека ў Беларусі.
2023 — Віка Біран з кнігай «Я танцую», за перапрацоўку асабістых і сацыяльна-палітычных траўм, за шматлікасць досведу і змяшчэнне Беларусі ў розныя кантэксты;
Ганна Янкута з кнігай «Час пустазелля», за эмацыйнае і інтэлектуальнае пражыванне вопыту міграцыі, у якое ўплеценыя салідарнасць з Украінай і рэфлексія беларускай культуры ды ідэнтычнасці.
2022 — Ганна Кандрацюк з кнігай «У прысценку старога лесу», за актуалізацыю традыцый еўрапейскага рэпартажу;
Максім Знак з кнігай «Зэкамерон», за чалавечую годнасць, свабоду думкі і творчасці ў нечалавечых умовах.
2021 — газету “Новы час” і яе рэдактарку Аксану Колб – за шматгадовую ўвагу да тэмаў культуры, гісторыі, правоў чалавека; за магчымасць для беларускіх палітвязняў атрымліваць папяровую версію газеты ў час, калі незалежнай прэсы ў друкаваным выглядзе ў Беларусі ўжо не засталося;
кнігу «(Не)расстраляныя» (укладальнікі Сяргей Будкін, Віктар Жыбуль) – за вяртанне імёнаў і твораў рэпрэсаваных дзеячоў беларускай культуры;
Дзмітрыя Строцава і яго кнігу “Беларусь перакуленая” (Дмитрий Строцев. Беларусь опрокинута) – за моцны паэтычны дакумент 2020 году і праўдзівае сведчанне аб пратэстах і салідарнасці, нянавісці і любові, аб роспачы і перамозе;
Вольгу Шпарагу і яе кнігу “У рэвалюцыі жаночы твар. Выпадак Беларусі” (Ольга Шпарага. У революции женское лицо. Случай Беларуси) – за аўтарскае эсэ пра ролю жанчын у беларускіх пратэстах, эмансіпацыю ўсіх слаёў грамадства і сястрынства ў турме.
2019 — Ірына Раманава за кнігу „Улада і грамадства: БССР у 1929 – 1939 гады”, унікальныя дакументы якой раскрываюць схаваныя і засакрэчаныя бакі тагачаснага савецкага жыцця.
2018 — Вячаслаў Ракіцкі за цыкл дакументальных фільмаў «Сведкі», прысвечаных найноўшай беларускай гісторыі і Наста Захарэвіч за сістэмнае асвятленне і аналітыку праблем, звязаных з гвалтам і дыскрымінацыяй.
2017 — Аляксандр Лукашук за стварэнне кніжнай серыі „Бібліятэка Свабоды”, а таксама за выданне кніг „Прыгоды АРА ў Беларусі” і „Сьлед матылька. Освальд у Менску”.
2016 — Зміцер Бартосік за кнігу «Быў у пана верабейка гаварушчы»
2015 — Уладзімір Арлоў за кнігу “Імёны Свабоды” (Мінск, 2015).
2014 — Уладзімір Някляеў за кнігу “Знакі прыпынку”
2013 — Алесь Бяляцкі за кнігу „Асвечаныя беларушчынай”
2012 — Валер Булгакаў за кнігу “Беларусь 1994—2004 гг.: разбудова дзяржавы і пераслед нацыі” і Аляксандр Фядута за кнігу “Амерыканскія вершы”, напісаную падчас знаходжання ў СІЗА КДБ
2011 — Аляксандр Тамковіч за кнігу інтэрв’ю “Без палітыкі” і Мікалай Мельнікаў за вялікі ўнёсак у зберажэнне спадчыны Васіля Быкава
2010 — Сяргей Шапран за кнігу “Васіль Быкаў. Гісторыя жыцця ў дакументах, публікацыях, успамінах, лістах”
2007 — Павал Севярынец за публіцыстычны цыкл “Лісты з лесу”
2006 — Сяргей Навумчык за кнігу “Сем гадоў Адраджэння, альбо Фрагменты найноўшай беларускай гісторыі”
2004 — Генадзь Бураўкін за кнігу паэзіі “Жураўліная пара”, укладанне кнігі ўспамінаў “Наш Быкаў” і серыю публіцыстычных артыкулаў у газеце “Салідарнасць”
2002 — Ганна Соўсь за цыкл рэпартажаў у эфіры Радыё Свабода з урочышча Курапаты падчас будаўніцтва там кальцавой дарогі
2001 — Валянцін Акудовіч за культуралагічныя эсэ, прысвечаныя самаідэнтыфікацыі беларусаў, і Валерый Дранчук за публіцыстычныя артыкулы ў абарону беларускай прыроды
2000 — Міхась Скобла за цыкл перадач „Вольная студыя” 1999—2000 гадоў і Сяргей Шупа за публікацыю дзвюх кніг „Архiва Беларускай Народнай Рэспублiкi”
1998 — Сяргей Дубавец за цыкл перадач “Вострая Брама”
1996 — Віталь Тарас і Людміла Паўлікава-Хейдарава за прынцыповасць i майстэрства ў асвятленнi сучасных праблем Беларусi
1995 — Павел Шарамет, Анатоль Казловіч, Віталь Цыганкоў, Валянцін Жданко, Самсон Палякоў і Анатоль Алай
Статут літаратурнай прэміі імя Алеся Адамовіча
Рэгламент правядзення прэміі імя Алеся Адамовіча ў 2026 годзе